Korn Chatikavanij's Notes
ผมขอเขียนเรื่องฟุตบอลสักครั้งนะครับ
ไม่ได้เป็นการทำนายผลการแข่งขัน
ไม่ได้พูดถึงพิษร้ายของการพนันบอล
แต่เป็นการวิพากษ์ถึงประเด็นเรื่องจริยธรรม และจิตสำนึก
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสองนัดการแข่งขันบอลโลก
ที่สังคมควรหยิบยกขึ้นมาพิจารณาครั้งแรก เกิดขึ้นในการแข่งขันระหว่างอังกฤษ และเยอรมัน
(ผมคันปากกาตั้งแต่นัดนั้นแล้ว
แต่กลัวว่าจะถูกต่อว่าว่าเป็น “องุ่นเปรี้ยว” เนื่องจากผมเชียร์ทีมอังกฤษ)
ครั้งที่สอง เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนในการแข่งขันระหว่าง กาน่า กับ อุรุกวัย
ทั้งสองนัดมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เรียกเป็นอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากการ “โกง”
แต่ที่น่าเป็นห่วงคือ ความรู้สึกของคนส่วนใหญ่ว่า
ทั้งสองกรณีเป็นการโกง “ในเกมส์” ที่แฟนบอลถือว่าเป็นเรื่องปกติ
และผู้ที่เป็นผู้โกงก็ไม่ได้รู้สึกว่าทำผิด ส่วนเพื่อนร่วมทีม
นอกจากไม่มีใครว่าอะไรแล้ว ยังออกปากชมเชยพฤติกรรมของผู้โกงอีกต่างหากในกรณีอังกฤษ – เยอรมัน Frank Lampard ของอังกฤษ
เตะลูกโดนคานประตูและลูกเด้งลงในประตูอย่างชัดเจน
แต่กรรมการตัดสินไม่ให้เป็นประตูของอังกฤษ แค่นี้ก็แย่แล้วนะครับ
แต่ประเด็นของผมคือบทสัมภาษณ์ของผู้รักษาประตูเยอรมันภายหลัง
ว่าเขาเองรู้ดีว่า ลูกเข้าประตูไปแล้ว และตั้งใจทำเป็นไม่รู้ ไม่ชี้ เพื่อตบตากรรมการส่วนกรณี กาน่า-อุรุกวัย เลวร้ายกว่าอีกหลายขุม
คือในวินาทีสุดท้ายของเกมส์ ขณะที่คะแนนเสมอกันอยู่ที่ 1-1
ผู้เล่นของกาน่า ยิงลูกที่จะเข้าประตูแน่ ๆ
แต่กองหน้าของอุรุกวัยกระโดดรับลูกด้วยมือทั้งสองมือ
ยอมถูกใบแดงขับไล่ออกจากสนาม
จากนั้น กาน่ายิงลูกโทษที่ได้รับไม่เข้า
และไปแพ้ในการดวลยิงลูกโทษในระยะเวลาต่อมา
ในการสัมภาษณ์ภายหลัง กองหน้าผู้นั้น (Suarez) ได้พูดว่า
"..เขาต้องทำเพื่อไม่ให้ทีมเขาแพ้ และกาน่าก็ได้ลูกโทษไป
ส่วนการที่กาน่ายิงไม่เข้าเป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้.."
ส่วนผู้จัดการทีมชาติอุรุกวัยอธิบายว่า
"..การที่ Suarez เอามือไปรับลูกนั้น
เป็นการกระทำของพระเจ้า โทษเจ้าตัวไม่ได้ .."
ทั้งสองกรณีผมฟังแล้วต้องยอมรับว่า “เศร้ามาก”
หลาย ๆ คนอาจจะบอกว่า ทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของเกมส์
มีบทลงโทษชัดเจนอยู่แล้ว (ในกรณีอุรุกวัย)
แต่ผมว่าความคิดนี้เป็นแนวความคิดที่น่าเป็นห่วง
เหมือนกับเรากำลังยอมรับในกฎกติกาว่า
ทำผิดได้ แต่อย่าถูกจับ หรือขโมยของ ถูกจับได้
ถูกลงโทษ ถือว่าแล้ว ๆ กันไป
ถึงแม้ว่าบทลงโทษน้อยนิดเทียบกับของที่ขโมยไปเราต้องการให้ลูกหลานเรามีความคิดอย่างนี้หรือครับ
เรื่องของความยุติธรรมอยู่ที่ไหน
โลกของเราจะไม่งดงามกว่านี้หรือ
ถ้าผู้รักษาประตูเยอรมัน แทนที่จะพยายามปิดบังสิ่งที่คนเห็น
แต่กลับวิ่งไปบอกความจริงแก่กรรมการ
หรือในกรณีของ Suarez เมื่อสัญชาติญาณ (ชั่ว) พาไปแล้ว
ทีมอุรุกวัยยอมเปิดทางให้ผู้เตะลูกโทษกาน่า
เขี่ยลูกเข้าประตูไป โดยไม่พยายามรักษาประตูหลาย ๆ ท่านอาจจะบอกว่า เป็นไปไม่ได้กรณ์
คุณอยู่ในโลกความฝัน ก็อาจจะเป็นเช่นนั้นครับ
แต่ผมก็ยังอยากฝันให้โลกของเราน่าอยู่ขึ้นจริง ๆ
ถ้าผู้รักษาประตูเยอรมันทำเช่นนั้นจริง
คงจะถูกเพื่อนร่วมทีม หรือเพื่อนร่วมชาติรุมประณามไปพักหนึ่ง
แต่ผมเชื่อว่า ตัวอย่างของเขา
จะมีผลทำให้ชีวิตเขามีความสุขได้ในระยะยาว
และจะเป็นตัวอย่างที่ช่วยยกระดับจริยธรรมของทุก ๆ คน
ที่ได้รับรู้การกระทำของเขาด้วย
และความจริง จะว่าผมฝันกลางวัน ก็ไม่ถูกซะทีเดียวครับ
เพราะการกระทำเช่นนี้ เกิดขึ้นเสมอในกีฬาบางประเภท
โดยเฉพาะในกีฬากอล์ฟ
เมื่อไม่นานมานี้ ก็เพิ่งมีนักกอล์ฟอังกฤษคนหนึ่ง
ลูกของเขาขยับเล็กน้อยตอนเขาจรดไม้ก่อนตีลูก
ซึ่งทำให้เขาถูกปรับหนึ่งแต้ม เพียงพอให้เขาแพ้พอดี
ในกีฬากอล์ฟการกระทำเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ
ทำไมนักกอล์ฟมืออาชีพมีระดับจริยธรรมที่สูงกว่าได้ใครจะแพ้ ใครจะชนะ
สุดท้ายแล้วไม่สำคัญถึงขนาดนั้นหรอกครับ
แต่ที่ผมเป็นห่วง คือการที่สังคมโดยรวมมองว่า
การกระทำเช่นนี้ ถึงแม้ไม่ใช่เรื่องงดงาม
แต่ก็เป็นเรื่องปกติที่ทุกคนควรจะยอมรับแต่ผมรับไม่ได้จริง ๆ ครับ และผมอดคิดไม่ได้ว่า
ถ้าสังคมมีความชัดเจนว่า
เราไม่เอาด้วยกับพฤติกรรมเช่นนี้
ผมก็กล้าที่จะฝันว่า
การกระทำเช่นนี้ก็จะค่อย ๆ หายไป
ทั้งในสนามฟุตบอล และในสังคมทั่วไป
ไม่ว่าสังคมจะเปลี่ยนช้าเร็วแค่ไหนแต่อย่างน้อยที่สุดกรรมได้ตามทันทีมเยอรมัน
และทีมอุรุกวัยที่ตกรอบตามกันไปเรียบร้อยแล้วสำหรับคนที่เชื่อในเรื่องกฎเเห่งกรรม
ผลการเเข่งขันที่ทั้งเยอรมันเเละอุรุกวัยเเพ้ไปเเล้ว
อาจบ่งบอกอะไรบางอย่างกับเรานะครับ
Ethics and the World Cup
"The first sign that corruption in a society
is still alive is when the end justifies the means."
As far as I can remember, the subject of cheating
is hotly debated during every World Cup
(especially by supporters of the losing team).
I have to say, though, that events during
this year's tournament have particularly alarmed and saddened me.
It was hurtful enough for the England supporters
to have Frank Lampard's equaliser disallowed,
but I was particularly upset to subsequently
read the interview of the German goalkeeper,
Manuel Neuer, who said he saw that
the ball had clearly crossed the line
but made a conscious effort not to react
in the hope that the referee would be fooled.
What was much worse was the Uruguayan forward,
Luis Suarez, who in the dying seconds of his
club's quarterfinal match against Ghana,
used both hands to stop a Ghanaian
shot right on the goal line.
He said in an interview that he was certain
the shot would have found the back of the net
unless he illegally intervened
but felt no regrets whatsoever.
His colleague, Diego Forlan, went so far
as to say even though Suarez failed to score,
he helped the team win with a "great save".
The team manager went further by saying
the two-handed save was "an act of God".
What deeply concerns me is not just the complete
lack of remorse of these professional sportsmen,
but the apparent willingness of most football fans
to accept that these deliberate acts
are simply "part of the game".
Indeed, the Uruguayan rationale is that
they were subsequently punished _ a red card
to Suarez and a penalty given against them _ and
the fact that Ghana missed the penalty and then lost
in the subsequent penalty shoot-out is just Ghana's bad luck.
I guess this much is true, but I cannot help but wonder
how different these players' reactions might have been
and how the world would be at least
a touch better place as a result.
Imagine if the German goalkeeper
had instead run over to the referee
to tell him the ball had crossed the line
and, indeed, England did equalise.
Imagine if the Uruguayan team had decided,
after Suarez's instinctive act of illegal goalkeeping,
to allow Ghana to gently kick in the subsequent penalty
unguarded by their goalkeeper.
Unrealistic fantasy? Perhaps. In fact had they done that,
they would probably have at least been temporarily vilified
by their own countrymen. After the initial shock, however,
I would like to believe that their supporters would come around
to acknowledging the noble act for what it is,
even if it meant their team eventually lost the match.
The sad part, however, is not that these young sportsmen
failed to react ethically, but that there is almost zero expectation
from the general public that they should have acted any differently.
We have come to feel that this kind of behaviour is the norm.
In the UK, a poll showed 66% thought that Suarez ''did the right thing''.
I explained my thoughts to my 10-year-old son, who said,
"But dad, perhaps Ghana would have done the same
if they were in that situation _
and perhaps all teams cheat, so it's only fair."
Alas, I believe his observation is almost certainly correct,
and there lies the problem. Everyone cheats,
so it's okay to do so too. So it is in football, so it is in life.
For those who argue that in doing their best
to ensure victory for their team,
these footballers did the acceptable thing,
I wish to pose a question:
If the German goalkeeper,for example, was your son _
would you have been even more proud of him
had he tried to convince the referee of what he saw?
I have no doubt that I would have been,
and I am sure most of you would agree.
Finally, allow me to suggest the world
does not have to be this way.
Why is it that in professional golf,
players routinely call their own rule infringements?
They often incur penalty strokes as a result of this
and may lose a tournament by so doing.
In this year’s World Cup, perhaps a small consolation
for the idealists can be found in the fact that
both Uruguay and Germany have failed to advance
to the final round and at least in this instance
the means does not necessarily justify the ends.
So perhaps if as a society we raise
our expectations and demands,
we might gradually see a higher level of
ethical behaviour by our public figures.
It's a good dream to have,
and perhaps once we all start dreaming together,
it might even come true.
Korn Chatikavanij's Notes: http://www.facebook.com/note.php?note_id=412695984729
a success at something I hate." - George F. Burns
