สก.84 คนแรก ผู้ไปถึงดวงดาว
อาทร สินสวัสดิ์ (สก15885)
ประธานรุ่นนักเรียนเก่าสวนกุหลาบฯ 84 
นายกสมาคมศิษย์เก่าสวนกุหลาบวิทยาลัยในพระบรมราชูปถัมภ์ (คนปัจจุบัน)

คุณอาทร สินสวัสดิ์ ได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการสรรหาผู้ว่าการไฟฟ้านครหลวงคนใหม่ และได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการบริหาร กฟน.ให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการไฟฟ้านครหลวงคนใหม่ แทนผู้ว่าคนเก่าที่จะครบเกษียณอายุการทำงาน ในเดือนกันยายนนี้ ต่อไปรอการนำเรื่องเข้าสู่การประชุมคณะรัฐมนตรีเพื่อรับทราบ และประกาศ

ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนของเราที่ประสพความสำเร็จขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดในองค์กรได้

ประวัติ

ชื่อ    นายอาทร  สินสวัสดิ์
อายุ   56 ปี

การศึกษา 

        มัธยม :  โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (ปี 2508 -2512) เลขประจำตัว15885
ปริญญาตรี :  วิศวกรรมศาสาตร์บัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปี 2516) 
ปริญญาโท :  Master of Management สถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์
                     แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปี 2541)

• หลักสูตรหลักประจำ วทบ. สบส. วิทยาลัยกองทัพบก ( ปี 2542-2543)
   
• หลักสูตรการบริหารงานภาครัฐและกฎหมายมหาชน สถาบันพระปกเกล้า(ปี 2547-2548)
   

การทำงาน

ปี 2543 – 2548     ผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนและพัฒนาระบบไฟฟ้า
ปี 2548 – 2549     ผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนระบบไฟฟ้า       
ปี 2549 – 2551     ผู้ช่วยผู้ว่าการเทคโนโลยีสารสนเทศและระบบสื่อสาร
ปี 2551 – 2552     รองผู้ว่าการบริหารระบบจำหน่าย
ปี 2552 – ปัจจุบัน   รองผู้ว่าการเทคโนโลยีสารสนเทศและระบบสื่อสาร

การทำงานเพื่อสังคม

คณะกรรมการบริหารชมรม ICTSEC
คณะกรรมการบริหาร IEEE PES (IEEE Power & Energy Society, Thailand)
คณะกรรมการบริหารศูนย์ผู้เชี่ยวชาญจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

         “อยากปล่อยทุกอย่างวางลงไว้      อยากปล่อยหัวใจให้ว่างว่าง

อยากปล่อยความหวังอันเลือนราง         อยู่กับทุกอย่างอย่างเป็นจริง”

ฝนที่กระหน่ำหนักเมื่อเย็นวานและพรำต่ออีกทั้งคืนเพิ่งจะซาเม็ดลงเมื่อใกล้สาง ทำให้ปลายยอดใบและสุมทุมพุ่มไม้รอบบ้านยังคงมีหยาดน้ำเกาะค้างตามพุ่มใบเต็มไปหมด เช้านี้ลมจากเชิงภูพัดแรงกว่าทุกวัน แม่เฒ่าคำยวงรู้สึกหนาวเยือกทุกครั้งที่ลมหัวรุ่งพัดหวือมาปะทะเสื้อผ้าที่เริ่มเปียกชุ่มจากการเดินระไปตามพุ่มไม้หลังฝน…..

“มันไปแล้วละ สีทอง” แม่เฒ่าพูดขณะใช้มือแหวกไปใต้พุ่มไม้ที่ชุ่มน้ำ ตาอันฝ้าฟางของนางพยายามเขม้นมองด้วยแสงแรกของวันยังไม่เริ่มระบายฟ้าดีนัก 

“มันไปแล้วจริงๆ” นางพึมพำพลางเอามือลูบหัวเจ้าสีทองที่วิ่งเลิ่กลั่กดักหน้าดักหลังส่งเสียงร้องเหมียวๆ ลั่นไปหมด บางครั้งมันก็วิ่งนำหน้า บางครั้งก็วิ่งกลับมาข้างหลังเหมือนจะบอกให้นางช่วยตามหาลูกของมันที่หายไป

แม่เฒ่าพยายามลูบหัวปลอบให้มันสงบลง แต่สีทองก็ยังไม่หยุดร้อง มันดูกระวนกระวายยิ่งขึ้นเมื่อรู้สึกว่าการตามหากำลังสิ้นสุดลง แม่เฒ่ามองเจ้าสีทองอย่างเข้าใจ แต่นางก็จนปัญญาด้วยไม่รู้ว่าจะไปตามหาลูกของมันได้ที่ไหน 

นางนึกถึงวันแรกที่มันโซซัดโซเซเข้ามา เนื้อตัวมอมแมมและผอมโซ ท่าทางมันหวาดกลัวเหมือนเพิ่งโดนทำร้ายและหลงทางมา นางนึกสงสารเลยเอาข้าวสุกใส่กะละมังไปวางไว้ สักพักมันจึงค่อยๆ ย่องมากินด้วยสายตาที่หวาดระแวง หางซุกไว้ใต้ก้นตลอดเวลา ผ่านไปสองสามวันมันจึงค่อยคุ้นกับแม่เฒ่าและไม่ยอมไปไหนอีกเลย แม่เฒ่าตัดสินใจเลี้ยงมันไว้ และตั้งชื่อให้ว่า “สีทอง” ตามสีขนเหลืองทองของมัน โดยที่มันไม่รู้หรอกว่า วันที่มันหนีใครบางคนมานั้น เป็นวันที่แม่เฒ่าถูกใครบางคนหนีไปเช่นกัน

“ถ้ามันไม่ไปวันนี้ วันหน้ามันก็ต้องไป” 

นางพึมพำเหมือนจะปลอบเจ้าสีทอง แต่ในอีกห้วงคำนึงหนึ่งก็คล้ายกับปลอบตัวนางเองเช่นกัน การพบพานและการพลัดพรากคือประสบการณ์ที่ทำให้หัวใจแม่เฒ่าเปรมปลื้มและปวดร้าวไปพร้อมกัน เป็นประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนชาชิน ประสบการณ์ที่ค่อยๆ หล่อหลอมให้นางเข้มแข็งและยืนอยู่ ยอมรับได้กับการเปลี่ยนแปลงอันเป็นนิรันดร์ของชีวิต ทุกวันนี้กระท่อมเรือนผูกหลังเก่ากับขุนเขาด้านหลังเท่านั้นที่เป็นสรณะสำหรับนาง มันเป็นเหมือนเพื่อนสนิทและคนรักที่คอยยืนส่งนางเวลาออกหาของป่ายามเช้า ยืนรอรับกลับยามเย็น และโอบรัดยามค่ำคืนอันเหน็บหนาวและเปล่าดาย บ่อยครั้งที่แม่เฒ่าตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวจากความเหงาเศร้าอันเปล่าเปลี่ยวของชีวิตเมื่อพบเพียงตัวเองในกระท่อมหลังเก่าที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา บางครั้งนางก็ใช้เวลาว่างของวันที่ไม่ได้ออกไปหาสมุนไพรในป่านั่งนึกทบทวนและปวดร้าวไปกับมัน 

มันเป็นเหตุการณ์เมื่อสี่สิบกว่าปีแล้วเห็นจะได้ แต่แม่เฒ่าก็ยังจดจำทุกสิ่งทุกอย่างได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวันวาน แม่เฒ่าเห็นภาพตัวเองสมัยเป็นสาวรุ่นปีนลงมาทางหน้าต่างด้านหลัง ที่คนรักของนางแอบพาดบันไดรอรับ ทั้งคู่หนีการคลุมถุงชนและตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันโดยผูกเรือนหลังเล็กๆ อยู่ชายป่าริมภูที่ไม่มีใครตามพบ เป็นการตัดสินใจที่ไม่เพียงแต่เป็นไปตามกระแสร่ำร้องของความรัก หากที่สำคัญยังตามจิตวิญญาณอันอิสระเสรีของนางกับเขา ตลอดเวลาอันน่าตื่นเต้นนั้น นางสัมผัสได้ถึงความสุขที่ปราศจากสมบัติพัสถานและชื่อเสียงเกียรติยศใดๆ โลกเล็กๆ ของนางมีเพียงเขากับลูกน้อยอีกสามคน กระท่อมเรือนผูก กับของป่าที่หาได้ และสำรับกับข้าวที่ทุกคนในบ้านล้อมวงกินกันตามประสาป่าดอย ขอเพียงเท่านี้ นางก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วในชีวิต เพียงเท่านี้จริงๆ ที่นางต้องการและปรารถนาจะครอบครองไว้ให้นานแสนนาน

แต่ในที่สุดความหวังและความต้องการอันน้อยนิดของนางก็ไม่เป็นไปตามที่นางวาดหวังเอาไว้ แม่เฒ่าสัมผัสความรักและความอบอุ่นของครอบครัวเล็กๆ ได้ไม่นาน สามีของนางก็จากไปในวันที่ฝนตกหนักและดินถล่มขณะเข้าไปเก็บของป่าอยู่บนภู เขาเป็นพรานที่ชำนาญป่า เรียกว่าชำนาญมากที่สุดคนหนึ่งก็ว่าได้ แต่กระนั้นป่าก็ยังมีอะไรลึกลับเกินกว่าที่คนจะเข้าใจ มันหล่อเลี้ยงชีวิต และมันก็เอาชีวิตของคนไปด้วย บางครั้งดูเป็นมิตรที่เอื้ออารี แต่บางครั้งก็ดูโกรธเกรี้ยวแล้งน้ำใจ เหมือนคนที่เอาใจยาก เหมือนคนที่ยากจะอ่านให้เข้าใจ การสูญเสียสามีทำให้นางยิ่งหวงแหนลูกทั้งสามมากยิ่งขึ้น พวกเขาเป็นสมบัติมีค่าที่สุดที่นางเหลืออยู่ แต่ชีวิตก็มักเล่นตลกกับเราอยู่เสมอ ยิ่งหวงแหนก็ยิ่งห่างหาย ยิ่งห่วงหาก็ยิ่งห่างเหิน หลังจากที่สามีจากไปไม่นาน ลูกชายสองคนของนางขอเข้าไปรับจ้างทำงานในเมือง สักพักก็ได้เมีย ระยะหลังไม่เคยกลับมาที่บ้านอีกเลย ลูกสาวคนเล็กไปๆ มาๆ ระหว่างบ้านกับโรงงาน กระทั่งเมื่อปีที่แล้วหล่อนก็จากนางไปอีกคน ไปอยู่กับสามีฝรั่งที่มาสู่ขอกับนางด้วยเงินสามหมื่นบาทก่อนพาบินกลับไปอเมริกาในวันที่เจ้าสีทองกระเซอะกระเซิงมาหานาง

วันนี้เกือบทั้งวัน แม่เฒ่าไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เพราะฝนที่เพิ่งหยุดตกได้เริ่มตกลงมาอีกครั้งและกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ลมพายุกระโชกพัดเป็นระยะๆ นางคิดว่าวันนี้คงไม่ได้ออกไปหาสมุนไพรและเก็บของป่าเหมือนเคย นางก้มๆ เงยๆ เดี๋ยวลุกเดี๋ยวนั่งเหมือนจะมองหาลูกเจ้าสีทองก็ไม่ใช่ หรือจะหาอะไรบางอย่างก็ไม่รู้ บ่อยครั้งนางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังทำอะไร เราคงแก่มากเกินไปเสียแล้ว นางคิด  เจ้าสีทองยังคงตามนางป้วนเปี้ยนและกรีดร้องเป็นระยะๆ แต่นางไม่ได้สนใจอะไรแล้ว นางรู้สึกอยากพักผ่อนหลังจากที่ภาพอดีตหวนกลับมาในห้วงคำนึงของนางเกือบทั้งวัน นางล้มตัวลงบนเตียงไม้กระดานเหม่อมองลอดช่องหน้าต่างออกไปอย่างเลื่อนลอย กระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานนางรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะหลับแต่ก็ไม่หลับ และฝนก็เริ่มจะหยุดตกแล้ว ปรายฝนที่สาดกระเซ็นตกกระทบลำแดดอ่อนๆ ที่ลอดปลายไม้หลังบ้านก่อเกิดเป็นรูปรุ้งกินน้ำที่คล้ายสะพานโค้งที่มีกากเพชรโรยตัวระยิบระยับเหมือนดวงดาวอยู่เบื้องบน ช่างเป็นภาพที่สวยงามราวกับภาพของสรวงสวรรค์ แม่เฒ่าเผลอไผลไปกับภาพที่เห็นจนหลุดเข้าไปในภวังค์ที่นางไม่สามารถบังคับตัวเองได้อีกต่อไป พลันภาพสามีนางที่จากไปและลูกๆ ทั้งสามก็ปรากฏขึ้นบนสะพานโค้งสีรุ้งที่มีกากเพชรโรยตัวระยิบระยับเหมือนดวงดาวอยู่เบื้องบน พวกเขากวักมือเรียกนางและสะพานนั้นก็พลันทอดยาวเข้าไปในป่าที่มีขุนเขาตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง กิ่งไม้ใบหญ้ารอบๆ ก็โบกพลิ้วไปมาคล้ายเพื่อนสนิทที่กวักมือเชื้อเชิญและหยอกเย้า นางนึกได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้เข้าป่าเก็บสมุนไพร อย่างน้อยวันนี้นางควรต้องเก็บ เร่ว รางจืด เปล้าน้อย และเถาวัลย์เปรียง ในภวังค์นั้นนางรู้สึกยินดีเป็นที่สุดที่ได้พบกับพวกเขา นางรีบจัดแจงหาย่ามสองใบสะพายบ่า ใบหนึ่งว่าจะใส่สมุนไพร ส่วนอีกใบอาจใช้ใส่เห็ด หน่อไม้ หรือผักป่า แต่ไม่ทันไรภาพทั้งหมดก็อันตรธานไป 

แม่เฒ่าตระหนักรู้ได้ว่านี่เป็นเพียงความฝันเมื่อได้ยินเสียงเจ้าสีทองกระโดดขึ้นมากรีดร้องอยู่บนเตียง สองตาและร่องแก้มของนางเปียกชื้นโดยที่นางเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังดีใจหรือเสียใจ นางรู้สึกเศร้า แต่ก็พยายามตั้งสติยอมรับกับความจริงที่อยู่รอบๆ นาง

“เอ็งก็เหมือนข้าน่ะแหละ” แม่เฒ่าพูดขณะเจ้าสีทองเอาสีข้างของมันเข้ามาถูไถที่ขาของนาง 

“รักอิสระ แต่ก็ต้องการครอบครอง” 

นี่เป็นนิสัยพื้นฐานของแมวทุกตัวซึ่งนางรู้จักดี มันรักอิสระเสรีมากกว่าที่จะให้ใครจับมันขังไว้ในกรง วันๆ มันจะตระเวนหายหัวไปทั้งวันโดยไม่สนใจใยดีเรา ซ้ำยังกลับมาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเรา มากกว่าจะรู้สึกว่าเราเป็นเจ้าของมันเสียอีก แม่เฒ่ารู้สึกปวดร้าวเมื่อหวนรำลึกอดีตที่จิตวิญญาณอันเสรีพานางมาพานพบกับสามีและลูก นางน่าจะมีความสุขกว่านี้ ถ้านางรู้จักปล่อยวางและไม่ปล่อยให้ความปรารถนาที่อยากครอบครองเป็นเจ้าของมาทำให้นางต้องจมอยู่กับความทุกข์แห่งการพลัดพราก คนเราก็เป็นเช่นนี้ ยื้อแย่งแสวงหาเพื่อจะโศกเศร้าเมื่อสูญเสีย คิดถึงตอนนี้ นางก็ให้รู้สึกสงสารเจ้าสีทองขึ้นมาจับใจ ลูกเอ็งกำลังทำกับเอ็งเหมือนที่ลูกข้าทำกับข้า พวกมันสามตัวอายุได้เกือบปีแล้ว มันเป็นแมวรุ่นหนุ่มรุ่นสาวเกินกว่าที่เอ็งจะเก็บไว้ครอบครองหรือให้มานอนซุกที่อกของเอ็งอีกต่อไปแล้ว ลูกเอ็งกับลูกข้า มันก็ต้องการอิสระเสรีเหมือนที่เอ็งกับข้าเคยต้องการนั่นแหละ    

“ถ้ามันไม่ไปวันนี้ วันหน้ามันก็ต้องไป” 

แม่เฒ่าพึมพำเหมือนจะปลอบใจตัวเองโดยหันไปทางเจ้าสีทองที่ยังคงส่งเสียงร้องและแสดงอาการเหมือนให้นางช่วยตามหาลูกของมัน 

ฤดูเข้าพรรษา, ปลายเดือนกรกฎาคม 2553

เผยแพร่ครั้งแรกใน http://suan84.com 

และในวารสาร CORE VALUES 

ฉบับที่ 8 (กค. – กย. 2553) 

ของบริษัท ถิรไทย จำกัด (มหาชน) 

สมัยอยู่ มศ.3 สุดเชย และคงแก่เรียนที่สุดในห้องคือ ดร.พิสิฐ (ดูที่แว่นก็รู้)
ส่วนหล่อเท่ห์ เข้มที่สุด เป็นใครคงเดากันได้ โดยไม่ต้องบอกให้กระดากคีย์บอร์ดนะครับ

ดร.พิสิฐ ได้ชื่อว่าเป็นเหยื่อของผมตลอดกาล

เวลาใครถามผมว่า

"พวกนักเรียนสวนกุหลาบฯ เก่งกันขนาดไหน อยากรู้"
 

ผมก็จะถามกลับไปว่า

"คิดว่าดร.พิสิฐ (อดีต รมช.คลัง สมัยนายกฯชวน) เก่งไหมล่ะ ตอบมาก่อนซิ"
 

ผู้ถามก็จะตอบว่า

"เก่งมากๆ ยอมรับ"

ผมก็จะคุยทับไปเลยว่า

"ขนาด ดร.พิสิฐ ยังต้องรอจนอยู่ มศ.4 กว่าจะได้ขึ้นไปเรียน ห้อง King 1 มศ.1 ถึง มศ.3 อยู่ห้อง King 2 ตลอด แล้วคิดดูซิกว่า 35 คน ที่ชนะ ดร.พิสิฐ ตลอด มันควรจะเก่งขนาดไหน"
 

(ที่ไม่ยอมเรียกว่าห้อง Queen เฉไฉไปเรียก King 2 เพราะไม่มีผู้หญิงซักคน)

…….

ดร.พิสิฐ ได้ชื่อว่าเป็นเหยื่อของผมตลอดกาล (อีกแร๊ะ)

เวลา ใครถามผมว่า

"พวกนักเรียนวิศวฯจุฬาฯ เก่งกันขนาดไหน อยากรู้"
 

ผมก็จะถาม กลับไปว่า

"คิดว่าดร.พิสิฐ (อดีต รมช.คลัง สมัยนายกฯชวน) เก่งไหมล่ะ ตอบมาก่อนซิ"
 

ผู้ถามก็จะตอบว่า

"เก่งมากๆ ยอมรับ"

ผมก็จะคุยทับไป เลยว่า

"ขนาด ดร.พิสิฐ สอบเข้าวิศวฯจุฬาฯ ยังติดแค่กรุ๊ป B แล้วคิดดูซิกว่า 27 คน ที่สอบเข้าได้กรุ๊ป A ชนะ ดร.พิสิฐ มันควรจะเก่งขนาดไหน"

แต่อันนี้ผมเจ็บกว่าเพราะถูกย้อนถามกลับมาว่า

"แล้วคุณล่ะ สอบเข้าวิศวฯจุฬาฯได้กรุ๊ป A ชนะ ดร.พิสิฐหรือเปล่า"
 

แหะๆ ได้ตั้งที่ 97 เลยหล่นไปอยู่กรุ๊ป D โน่นแน่ะครับ

ตอนผมโม้เรื่องที่สวนกุหลาบฯ ก็ไม่ยักมีใครย้อนถามอย่างนี้
จะได้ฉวยโอกาสตอบไปว่า

"ผมสอบฯเข้าสวนกุหลาบฯ ได้ที่ 18 อยู่ห้อง King 1 ชนะ ดร.พิสิฐ ครับ"

แต่เรื่องราวเล่าขานต่อจากนั้นจะพยายามไม่บรรยายต่อไปว่า
 

นั่นเป็นครั้งเดียวในชีวิตที่ผมสอบชนะดร.พิสิฐ

บริหารนอกตำรา
Beyond Management School
ณรงค์ฤทธิ์ ศรีรัตโนภาส
ผู้อำนวยการสำนักที่ปรึกษาร้อยชักสาม
roichaksaam@gmail.com

เรื่องที่มหาวิทยาลัยไม่เคยสอน
 

ปาฐกถาในพิธีเปิด “โครงการพัฒนาวิศวกรไฟฟ้าจบใหม่” บริษัท ถิรไทย จำกัด (มหาชน)
 

วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
 

โดย อาจารย์ ณรงค์ฤทธิ์ ศรีรัตโนภาส ที่ปรึกษาฝ่ายบริหาร บริษัท ถิรไทย จำกัด (มหาชน)

ท่านกรรมการผู้จัดการ ท่านผู้บริหาร ผู้สอนงาน และวิศวกรไฟฟ้าจบใหม่ทุกท่าน

          ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้มาร่วมในพิธีเปิด “โครงการพัฒนาวิศวกรไฟฟ้าจบใหม่” และได้มากล่าวต้อนรับวิศวกรไฟฟ้า ทั้งที่ความจริงผมเองไม่ใช่วิศวกรและมีความรู้น้อยมากเกี่ยวกับเรื่องไฟฟ้า ด้วยเหตุนี้ เรื่องที่ผมจะพูดจึงไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวพันโดยตรงกับวิศวกรรมศาสตร์หรือไฟฟ้า แต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการใช้ชีวิตและประสบการณ์ชีวิตบางอย่างของผมเอง ซึ่งผมคิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับวิศวกรไฟฟ้าจบใหม่ในโครงการนี้ของเรา
 

          การจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย ว่าที่จริงแล้วมิใช่การสิ้นสุดการศึกษา ตรงกันข้ามเป็นการเริ่มต้นการศึกษาโดยเฉพาะเมื่อพูดถึงการศึกษาที่เกี่ยวกับชีวิตจริง ทันทีที่ก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย บัณฑิตใหม่ก็ได้ก้าวเข้าสู่รั้วของอีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง ซึ่งก็คือ มหาวิทยาลัยชีวิต ณ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ มีเรื่องใหม่ๆ จำนวนมากที่บัณฑิตใหม่ไม่เคยเรียนรู้และมหาวิทยาลัยทางวิชาการไม่เคยสอน วันนี้ ผมขอพูดเรื่องเหล่านี้สัก 5 เรื่อง
 

• เรื่องแรก คือเรื่องที่คนไม่ได้ทำในสิ่งที่ตนรัก เราแทบทุกคนมักถูกสอนให้ค้นหาตนเองให้พบว่ารักสิ่งไหนและให้ลงมือทำในสิ่งนั้น คำสอนนี้ไม่ผิด เพียงแต่ในโลกของความเป็นจริงมีสภาพแวดล้อมจำนวนมากมาทำให้คนเราไม่สามารถทำในสิ่งที่ตนรักได้ ในชีวิตของผม ผมรักที่จะเป็นอยู่ 2 อย่าง คือหนึ่งเป็นหมอ และสองเป็นนักเขียน แต่จนทุกวันนี้ ผมก็ไม่ได้เป็นทั้งสองอย่าง แต่ต้องมาเป็นนักบริหารและพัฒนาองค์การและทรัพยากรมนุษย์ซึ่งเป็นอาชีพที่ผมไม่ชอบเลย ตอนเรียนมัธยมศึกษา ผมใฝ่ฝันที่จะเป็นหมอ และผลการเรียนของผมก็สามารถสอบเข้าเรียนหมอได้ไม่ยากนัก แต่เนื่องจากครอบครัวผมยากจน ประกอบกับไม่มีใครแนะนำการศึกษานอกจากแม่ที่เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งบอกผมว่าการเรียนหมอมีค่าใช้จ่ายมาก ทางบ้านอาจไม่สามารถส่งเสียให้ผมเรียนจบได้ ผมจึงไม่ได้เรียนหมออย่างที่หวัง และมาทราบความจริงหลังจากนั้นอีกนานว่า การเรียนหมอไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไร เพราะรัฐออกให้หมด แล้วค่อยใช้ทุนคืนในรูปแบบต่างๆ ทีหลัง จากนั้นครูที่รักผมมากท่านหนึ่งแนะนำให้ผมเรียนกฎหมายเพื่อเป็นผู้พิพากษา ท่านอุตส่าห์พาผมไปพบพี่เขยของท่านที่เป็นผู้พิพากษาเพื่อหวังให้ผมซึมซับความรู้สึกดีๆ ของการเป็นผู้พิพากษา เวลานั้นผมคิดว่านักกฎหมายก็ไม่เลว ผมจึงตัดสินใจสอบเข้าเรียนต่อกฎหมาย แต่ระหว่างเรียนกฎหมายอยู่นั้น ผมเกิดไปมีสมาคมอยู่กับรุ่นพี่ที่เป็นนักเขียนเพื่อชีวิต ผมจึงกระโจนเข้าสู่วงการนักเขียนตามที่ผมรัก เวลานั้นผมใช้ชีวิตอยู่กับโรงพิมพ์มากกว่ามหาวิทยาลัย การสมาคมกับรุ่นพี่กลุ่มนี้คือจุดเปลี่ยนชีวิตของผม เพราะพวกเขาไม่เป็นเพียงแค่นักเขียนเพื่อชีวิต พวกเขายังเป็นนักปฏิวัติ ผมได้รับการถ่ายทอดให้เข้าใจต้นตอปัญหาของสังคม และได้รับการปลูกฝังให้เลือกใช้ชีวิตอย่างมีประโยชน์และอุทิศตนเพื่อสังคม และเนื่องจากประเทศไทยเวลานั้นตกอยู่ภายใต้การครอบงำของสหรัฐอเมริกาและระบอบเผด็จการทหาร ประเทศไม่มีเอกราช ประชาชาติไม่มีประชาธิปไตย ประชาชนถูกเอาเปรียบรังแก การเป็นนักปฏิวัติจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับใครก็ตามที่ต้องการเปลี่ยนแปลงสังคมไปสู่สิ่งที่ดีงาม ผมตัดสินใจเข้าร่วมขบวนปฏิวัติ และเมื่อสำเร็จการศึกษาภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ได้ไม่กี่เดือน ผมก็ถูกส่งไปทำงานตามความเรียกร้องต้องการของการปฏิวัติไม่ว่าจะเป็นผู้สื่อข่าวการเมือง คอลัมนิสต์ หรืออาจารย์สอนกฎหมายในมหาวิทยาลัย กระทั่งเมื่อเกิดเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ผมจึงเดินทางเข้าป่า ใช้ชีวิตนักปฏิวัติอาชีพอยู่ในเขตจรยุทธ์ทางภาคใต้ของไทย ในเขตฐานที่มั่นภาคเหนือ ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และในสาธารณรัฐประชาชนจีน จนกระทั่งการปฏิวัติพ่ายแพ้ ตลอดระยะเวลากว่า 10 ปีของการเป็นนักปฏิวัติอาชีพ ผมไม่มีโอกาสได้เป็นหมอ และไม่มีโอกาสได้เป็นนักเขียน แม้จะได้ทำงานขีดๆ เขียนๆ อยู่บ้างในระยะเวลาสั้นๆ ที่เมืองจีน แต่ผมก็มีความสุขกับงานทั้งหลายในขบวนปฏิวัติที่ผมทำ ผมคิดว่าที่เป็นเช่นนี้ เพราะผมมีจุดมุ่งหมายในงานที่ทำ มีศรัทธาและความเชื่อมั่นว่างานที่ทำซึ่งก็คืองานปฏิวัตินั้นจะสามารถเปลี่ยนแปลงสังคมไปสู่สิ่งที่ดีงามได้ จุดมุ่งหมาย ศรัทธา และความเชื่อมั่นนี้ช่วยถักทอความรัก และการทุ่มเทที่ผมมีให้กับมัน แม้ขณะที่ผมทำงานปฏิวัติในเขตป่าเขาเมื่อ 30 กว่าปีที่แล้ว ผมจะได้เงินเดือนจากขบวนปฏิวัติเพียงเดือนละ 30 บาท ในขณะที่เพื่อนของผมบางคนที่นั่งอยู่แถวๆ นี้ เป็นผู้บริหารกินเงินเดือน เดือนละ 3,000 บาท มากกว่าผมถึง 100 เท่าตัว หลายคนถามผมว่าเสียดายเวลากว่า 10 ปีที่หายไปกับการปฏิวัติที่แพ้พ่ายหรือไม่ ผมตอบอย่างไม่ลังเลว่า ไม่เสียดาย แม้งานปฏิวัติจะไม่ใช่งานที่ผมใฝ่ฝันหรือรักมาก่อน แต่งานปฏิวัติกลับให้อะไรกับชีวิตผมมากมาย อย่างน้อยก็สอนให้ผมเป็นคนดีที่พร้อมอุทิศตนให้กับประเทศชาติและประชาชน ถ้าผมไม่เข้าป่า ไม่เข้าร่วมขบวนปฏิวัติ ป่านนี้ผมอาจเป็นผู้พิพากษาอาวุโส เป็นศาสตราจารย์ทางกฎหมาย หรือไม่ก็เป็นนักการเมืองที่เข้าๆ ออกๆ ศาลฎีกาแผนกคดีอาญานักการเมืองอย่างที่เพื่อนผมหลายคนเป็นก็เป็นได้

  ปัจจุบัน ด้วยจำนวนผู้อ่านเพียงหยิบมือเดียว และรายได้จากการเขียนหนังสืออันน้อยนิดที่ไม่พอต่อการยังชีพของนักเขียนไทยโดยเฉพาะของผู้ที่มีภาระอย่างผม ผมต้องตัดสินใจยึดอาชีพที่ปรึกษาด้านบริหารและพัฒนาองค์การและทรัพยากรมนุษย์ และผมก็ทำงานนี้อย่างมีความสุข เพราะผมมีจุดมุ่งหมายและมีศรัทธาความเชื่อมั่นที่จะทำให้บริษัทไทยบริษัทหนึ่งมีระบบการบริหารและพัฒนาองค์การและทรัพยากรมนุษย์ที่มีประสิทธิภาพทัดเทียมกับบริษัทข้ามชาติให้ได้ ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ก็เพื่อจะบอกว่า แม้เราจะไม่ได้ทำในสิ่งที่เรารัก แต่เราก็สามารถรักในสิ่งที่เราทำได้ ถ้าเรามีจุดมุ่งหมายในสิ่งที่เราทำ มีศรัทธาและความเชื่อมั่นว่าเรากำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องและดีงาม ชีวิตคนเราอาจไม่ได้ทำในสิ่งที่เรารักเสมอไป ดังนั้นจึงต้องเตรียมตัวเตรียมใจหากวันหนึ่งจะไม่ได้ทำในสิ่งที่เรารัก
   

• เรื่องที่ 2 เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเชี่ยวชาญ บริษัทถิรไทยของเราส่งเสริมให้พนักงานมีความเชี่ยวชาญในงานที่ทำ Core Competency ตัวหนึ่งของเราคือ Technical Expertise หรือ ความเชี่ยวชาญทางเทคนิค บรรพบุรุษของเราก็สนับสนุนให้เรามีความเชี่ยวชาญ ดังจะเห็นได้จากบทกวีของพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) ผู้แต่งมูลบทบรรพกิจ และตำราภาษาไทยอีกหลายเล่ม ที่สอนไว้ว่า

  “อันความรู้รู้กระจ่างแต่อย่างเดียว แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล”

  ซึ่งก็หมายความว่าคนเราแม้มีความรู้เพียงเรื่องเดียว แต่ถ้ารู้ลึกรู้จริงจนเกิดเป็นความเชี่ยวชาญชำนาญก็จะสามารถเอาตัวรอดและได้ดีได้ ผมเองไม่มีข้อสงสัยในเรื่องนี้ ที่มีคือความห่วงใยที่ไม่อยากเห็นพวกเราเชี่ยวชาญจนเกินไป เพราะความเชี่ยวชาญเป็นดาบสองคม คนที่เชี่ยวชาญอะไรมากๆ บางครั้งก็ขาดจินตนาการ เนื่องจากรู้สึกว่าตนรู้ทุกอย่างหมดแล้ว จนเผลอคิดไปว่าสิ่งที่ตนรู้นั้นเป็นสัจธรรมสัมบูรณ์ที่ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงได้ ทั้งที่ความจริงเป็นเพียงสัจธรรมสัมพัทธ์ที่ทั้งจำกัดและมีเงื่อนไข ไอน์สไตน์ กล่าวไว้ว่า “จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ เพราะความรู้จำกัดอยู่ในขอบเขตของสิ่งที่เรารู้และเข้าใจ ณ เวลานี้ ขณะที่จินตนาการรวมถึงโลกทั้งโลกและสรรพสิ่งทั้งมวลที่เราจะได้รู้และเข้าใจในอนาคต” ขณะไอน์สไตน์ค้นพบทฤษฎีสัมพัทธภาพ เขาไม่ได้ค้นพบในห้องทดลอง หากค้นพบในจินตนาการ ขณะนอนเล่นที่สนามหญ้าท่ามกลางแสงแดด เขาคิดว่าถ้ามนุษย์เดินทางด้วยความเร็วเท่ากับแสงจะเกิดอะไรขึ้น นี่คือจินตนาการที่นำไปสู่การค้นพบทฤษฎีอันยิ่งใหญ่ทฤษฎีหนึ่ง มนุษย์เราถ้าไม่มีจินตนาการ ป่านนี้พวกเราก็คงยังไม่ออกมาจากถ้ำ ดังนั้นขณะที่เราศึกษาหาความรู้และลงมือปฏิบัติจนเกิดความเชี่ยวชาญ จงเหลือพื้นที่เล็กๆ ให้จินตนาการได้โลดแล่นบ้าง และด้วยจินตนาการนี่แหละ วันหนึ่งถ้ามนุษย์ยังคงใช้ไฟฟ้าอยู่ เราอาจได้เห็นหม้อแปลงไฟฟ้าที่มีขนาดเล็กเท่ากับโน้ตบุ๊คเครื่องหนึ่งก็ได้
   

• เรื่องที่ 3 คือเรื่องการอ้างอิงตำรับตำรา คนไทยถูกสอนให้เป็นทาสตำรา นักวิชาการทั้งหลายก็มักอ้างอิงตำราจากฝรั่งบ้าง ญี่ปุ่นบ้าง และยึดถือตำราเหล่านั้นเป็นสรณะมาชี้นำการทำงานของตน โดยไม่ดูว่าตำราเหล่านั้นถูกหรือผิด สอดคล้องหรือไม่สอดคล้องกับสภาพที่เป็นจริงของเราเอง ที่อันตรายกว่านั้นคือ อ่านตำราไม่หมด รู้เพียงบางส่วนแล้วก็เอามาพูด มาอ้างอิง นี่ยังไม่พูดถึงความจริงในระบอบทุนนิยมที่ปัจจุบันตำรับตำราถูกทำให้กลายเป็นสินค้ามากกว่าองค์ความรู้อย่างที่มันควรเป็น ด้วยเหตุนี้หนังสือตำรับตำรา หรือทฤษฎีจำนวนไม่น้อยที่เร่ขายอยู่ในตลาด จึงใช่ว่าจะเชื่อถือได้ทั้งหมด ท่าทีที่ถูกต้องของเราต่อตำราคือ อ่านมันให้มาก แต่อย่าเชื่อมันมากเกินไป และอย่าคิดว่าตนเองรู้หมดแล้วจากกองตำราที่อ่าน สตีฟ จ็อบส์ ผู้บริหารระดับสูงของแอปเปิล คอมพิวเตอร์ และ พิกซาร์ แอนิเมชั่น สตูดิโอส์ เคยกล่าวกับบัณฑิตมหาวิทยาลัยสแตนเฟิร์ดในวันที่พวกเขารับปริญญาบัตรในปี ค.ศ. 2005 ว่า ตัวเขาเองได้อาศัยข้อความจากหนังสือ The Whole Earth Catalog เล่มสุดท้ายของ Stewart Brand มาเตือนตัวเองตลอดเวลาในการทำงาน ข้อความที่ว่านี้คือ “Stay Hungry. Stay Foolish” ซึ่งผมขออนุญาตแปลเป็นภาษาไทยว่า “อย่าเลิกหิวกระหาย อย่าได้อวดฉลาด” ครับ, อย่าเลิกหิวกระหาย จงอ่านตำราให้มาก แต่อย่าเชื่อมันมากเกินไป อย่าคิดว่าที่ตนอ่านมานั้น เป็นสัจธรรมทั้งหมดจนไม่ต้องเรียนรู้หรือรับฟังอะไรอีกต่อไปแล้ว
   
• เรื่องที่ 4 เป็นเรื่องเกี่ยวกับเพื่อน ชีวิตในมหาวิทยาลัยโดยทั่วไปแล้ว เรามีเพื่อนฝูงมากมาย ชีวิตในที่ทำงาน เราก็มีเพื่อนอีกเช่นกัน แต่เพื่อนในที่ทำงาน อาจต่างจากเพื่อนในมหาวิทยาลัย ทั้งในแง่ของวัย เงื่อนไขของชีวิต ผลประโยชน์ และแรงบันดาลใจอื่นๆ ถ้ายอมรับความจริงและไม่กล่าวหาว่ามองโลกในแง่ร้ายจนเกินไป สิ่งที่เรียกว่า “เพื่อน” นั้น จำนวนไม่น้อยหรืออาจกล่าวได้ว่าจำนวนมาก เป็นเพียง “คนรู้จัก” มากกว่า “เพื่อน” เส้นแบ่งระหว่างเพื่อนกับคนรู้จักคือความรัก ความอาทร ความซื่อสัตย์ ความปรารถนาดี และความเกื้อกูลที่มีต่อกันตลอดเวลา ในยุคสมัยที่แทบทุกอย่างถูกประเมินค่าไม่ต่างจากสินค้าและเงินตรา เพื่อนในความหมายที่สูงส่งที่ต่างจากคนรู้จักนั้น ใช่ว่าจะหาได้ง่ายนัก ดังนั้น ถ้าคุณโชคดีมีเพื่อนอย่างที่ว่านี้สักคน จงถนอมรักมิตรภาพนี้ไว้และตอบแทนด้วยสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่คุณจะทำได้ ไบรอัน ไดสัน อดีต ซี.อี.โอ.ของโคคา โคล่า กล่าวว่า ถ้าเปรียบชีวิตเหมือนการเล่นเกมโยนลูกบอลขึ้นไปในอากาศ และคุณมีลูกบอลอยู่ 5 ลูก คือ งาน ครอบครัว สุขภาพ เพื่อน และจิตวิญญาณ คุณจะพบว่างานเป็นเหมือนลูกบอลยางที่ตกลงพื้นแล้วยังสามารถกระเด้งกลับขึ้นมาได้อีก แต่ที่เหลืออีก 4 ลูกนั้นล้วนทำด้วยแก้ว ถ้าคุณทำมันหล่นลง มันก็จะแตกกระจายและไม่มีวันกลับเป็นเหมือนเดิมอีก คาลิล ยิบราน กวีชาวเลบานอนเปรียบเพื่อน “เป็นเสมือนท้องทุ่ง ที่เธอหว่านด้วยความรัก และเก็บเกี่ยวด้วยความขอบคุณ” ถ้าวันนี้ คุณยังไม่มีเพื่อน ลองเริ่มหว่านความรัก ความอาทร ความซื่อสัตย์ ความปรารถนาดี และความเกื้อกูลให้กับคนที่คุณรู้จักดู ในท่ามกลางคนที่คุณรู้จักเป็นร้อยเป็นพันนั้น พยายามหา “เพื่อน” ให้ได้สักคน และพยายามเป็น “เพื่อน” ของใครให้ได้สักคน
   
• เรื่องที่ 5 เรื่องสุดท้ายที่จะพูดในวันนี้คือเรื่องเกี่ยวกับความอดทนต่อการเปลี่ยนแปลง คนหนุ่มสาวและคนรุ่นใหม่ไฟแรงจำนวนมาก ไม่ชอบอดทนต่อการเปลี่ยนแปลงอะไรที่ค่อนข้างช้า สภาพเช่นนี้บ่อยครั้งทำให้ทั้งองค์การและคนหนุ่มสาวเสียโอกาสในการร่วมมือกันพัฒนา ข้อดีของบัณฑิตจบใหม่คือความสดใหม่ขององค์ความรู้ที่ร่ำเรียนมา และไฟที่มีอยู่ในตัว ถ้าบัณฑิตจบใหม่มุ่งมั่นที่จะเข้ามาร่วมกันพัฒนาองค์การ โดยเฉพาะองค์การอย่างถิรไทย ที่มีพนักงานอายุงาน 10 กว่าถึง 20 กว่าปีอยู่เป็นจำนวนไม่น้อย ก็จำเป็นอยู่เองที่จะต้องพิสูจน์ตัวให้เป็นที่ยอมรับ ยืนหยัดให้เกิดการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาแม้เพียงทีละน้อย ก็ถือเป็นชัยชนะที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง เพราะกระบวนการพัฒนาที่เกี่ยวข้องกับการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมจำเป็นต้องใช้เวลา อาจจะช้า อาจจะเหนื่อย แต่ก็ไม่มีเส้นทางลัดอื่น เพราะหลายสิ่งหลายอย่างในโลกนี้ก็ไม่มีเส้นทางลัดให้เดินเสมอไปเหมือนกัน ไม่เช่นนั้น ผู้ชายวัย 29 ปีที่ชื่อสิทธารถะ คงไม่ต้องใช้เวลากว่าสองพันหกร้อยปีที่จะทำให้สิ่งที่เขาค้นพบและถ่ายทอดให้นักบวช 5 รูปรับรู้ในป่าเล็กๆ แห่งหนึ่ง ได้รับการเผยแพร่ออกไปทั่วโลกอย่างทุกวันนี้

ขอบคุณครับ

(เผยแพร่ซ้ำในเว็บไซต์ suan84.com)
 

ประวัติ

ชื่อ    นายอาทร  สินสวัสดิ์
อายุ   56 ปี

การศึกษา 

        มัธยม :  โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (ปี 2508 -2512) เลขประจำตัว15885
ปริญญาตรี :  วิศวกรรมศาสาตร์บัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปี 2516) 
ปริญญาโท :  Master of Management สถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์
                     แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปี 2541)

• หลักสูตรหลักประจำ วทบ. สบส. วิทยาลัยกองทัพบก ( ปี 2542-2543)
   
• หลักสูตรการบริหารงานภาครัฐและกฎหมายมหาชน สถาบันพระปกเกล้า(ปี 2547-2548)
   

การทำงาน

ปี 2543 – 2548     ผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนและพัฒนาระบบไฟฟ้า
ปี 2548 – 2549     ผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนระบบไฟฟ้า       
ปี 2549 – 2551     ผู้ช่วยผู้ว่าการเทคโนโลยีสารสนเทศและระบบสื่อสาร
ปี 2551 – 2552     รองผู้ว่าการบริหารระบบจำหน่าย
ปี 2552 – ปัจจุบัน   รองผู้ว่าการเทคโนโลยีสารสนเทศและระบบสื่อสาร

การทำงานเพื่อสังคม

คณะกรรมการบริหารชมรม ICTSEC
คณะกรรมการบริหาร IEEE PES (IEEE Power & Energy Society, Thailand)
คณะกรรมการบริหารศูนย์ผู้เชี่ยวชาญจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

Games as eagerly-anticipated as this one often disappoint, but this particular encounter took just three minutes to catch fire as Joachim Low's side snatched an early advantage. Bastian Schweinsteiger provided the assist with a superbly judged inswinging free-kick, and with Sergio Romero caught in no man’s land, Thomas Muller applied the slightest of headed touches to flick the ball into the net. It was Germany’s 200th FIFA World Cup™ goal, their fastest in 32 years and the quickest so far at South Africa 2010. The only downside for Low’s side was that it left Argentina with 87 minutes to respond.

However, it was the Germans who continued to carve out the better chances, with Miroslav Klose – winning his 100th cap – firing wastefully over from the edge of the box after some outstanding, unselfish set-up play from Muller. Argentina attempted to grab a foothold, with Angel Di Maria and Gonzalo Higuain creating decent shooting positions, but on each occasion Manuel Neuer proved equal to their goal-bound efforts.

Nevertheless, as the match wore on, La Albiceleste relied increasingly on speculative long-range efforts, with the subdued Lionel Messi firing over just before the break and Di Maria missing the left-hand post by a matter of inches with a ferociously-struck 25-yard drive. Germany also remained a constant threat on the break, and Podolski – who had earlier come close to scoring himself – was to lead the counter-attack that provided Low’s team with their all-important second goal.

With the second half reaching its midway point, the Cologne forward broke clear on the left and, from a position where he would have been forgiven for shooting, he instead squared intelligently for Klose to tap home from inside the six yard box. The goal left Argentina with little option but to throw men forward, and with Diego Maradona’s side over-committed, Germany proceeded to pick them off on the break.

Within six minutes of Klose making it two, Arne Friedrich removed any lingering doubts over the outcome with another close-range finish, profiting on this occasion from a dazzling solo run from the excellent Schweinsteiger. There was even time for Klose to rub salt into Argentinian wounds, side-footing home Mesut Ozil's measured cross with a minute remaining to round off a memorable German win.

http://www.fifa.com/worldcup/matches/round=249718/match=300061505/summary.html

The Netherlands came from behind to break Brazilian hearts and take a huge step towards a third FIFA World Cup™ final appearance. Trailing at half-time to Robinho's early goal in Port Elizabeth, Bert van Marwijk's men drew level through Felipe Melo's own goal before Wesley Sneijder headed the winner with 22 minutes remaining. Brazil ended the game a man short after Felipe Melo's dismissal as, like in Germany four years ago, the South Americans, unbeaten since last October, saw their dreams of a sixth world crown dismantled at the quarter-final stage.

For the Dutch this was their fifth straight win at these finals and leaves them one victory short of a first Final appearance since they finished runners-up twice in the 1970s. They will travel to Tuesday's Cape Town semi-final against Uruguay or Ghana as favourites despite the suspensions of Gregory van der Wiel and Nigel de Jong. History will be on their side too, given the winners of the countries' three previous FIFA World Cup meetings marchedon to the Final each time

It was not the Dutch, but Brazil who looked likely to prevail in the first 45 minutes. Netherlands coach Van Marwijk was forced into a last-minute change of plans when Joris Mathijsen injured a knee in the warm-up, his place in central defence passing to Andre Oioijer. There was worse to come as Brazil found their stride swiftly. Robinho had already had one effort ruled offside when he broke the deadlock in the tenth minute. Advancing unchecked from inside his own half, Felipe Melo played a ball straight through the centre of the Dutch defence from the halfway line. Robinho, free of his marker Van der Wiel and played onside by Ooijer, was in the clear and he tucked a first-time finish beyond Maarten Stekelenburg.

The Dutch sought an immediate reply when Kuyt tested Julio Cesar with a low drive but Brazil were carrying the greater goal threat and, after 25 minutes, they came close to a second. From a half-cleared corner, Dani Alves, out on the right, drove in a low cross and Juan got there first only to shoot over from close range. Robinho then wriggled away from two orange shirts on the left, gave the ball to Luis Fabiano and his flick set up Kaka whose curling shot was bound for the top corner before Stekelenburg reached out his right arm to palm the ball away. While the Netherlands had barely tested Julio Cesar, Stekelenburg had to react sharply again before the half-time whistle, Maicon's first-time drive from the right corner of the box drawing another fingertip stop.

The teams' 1994 quarter-final, won by Brazil, produced five second-half goals and this game grew as a contest after the restart. Second-best in the first half, the Dutch drew level within eight minutes. Sneijder had already miscued an attempted volley when, following a short free-kick with Robben, the Inter midfielder swung in a cross from out on the right. Julio Cesar and Felipe Melo got in each other’s way with the midfielder unwittingly flicking the ball on into the net.

Michel Bastos, booked before the break and under pressure from Robben, now made way for Gilberto Melo but Brazil were looking self-assured than in the first period. Although Kaka guided a volley just past the post, the Dutch soon had their second goal. It came from an unlikely source, the head of Sneijder who profited from slack marking in the six-yard box to nod home his third goal of the finals after Kuyt had flicked on Robben's flag-kick.
 

Brazil’s prospects dimmed further with 17 minutes remaining with Felipe Melo’s red card for a stamp on Robben. Kuyt made a vital clearing header when Stekelenburg failed to deal with one Maicon corner though in a frantic finish the Oranje might have added to their advantage, notably when Sneijder scuffed a shot at Julio Cesar.

http://www.fifa.com/worldcup/matches/round=249718/match=300061507/summary.html 

Argentina have set up another FIFA World Cup™ quarter-final against Germany after overcoming Mexico 3-1 at Johannesburg’s Soccer City Stadium. Carlos Tevez emerged as the hero with a brace of goals, while Gonzalo Higuain was also on target as Diego Maradona’s Albiceleste set up a rematch against their 2006 conquerors.

The Mexicans ultimately proved no match for their clinical South American opponents, yet it all started so promisingly for Javier Aguirre’s side, with Carlos Salcido rattling the crossbar with a stunning long-range drive after just eight minutes. There was another lucky escape for Argentina just a minute later, when Andres Guardado drilled in a shot from the edge of the box that spun away from the far post just as the net looked set to bulge.

Maradona’s side were hardly lacking in attacking menace themselves, however, and Lionel Messi soon embarked on one of his trademark elusive runs before attempting a chip over Oscar Perez that the Mexico keeper judged well. Messi’s hunt for a goal at South Africa 2010 continues, but it wasn’t long before the Barcelona talisman played a key role as another of Argentina’s star forwards opened his tournament account.

Carlos Tevez might have thought his chance had gone when Perez raced out to block bravely at his feet, but Messi was quick-witted enough to return the ball towards goal, where the Manchester City striker was waiting to head home. Breaking the deadlock enabled Argentina to take a firm grip on proceedings, and within seven minutes that hold was strengthened as Mexico reached for the self-destruct button.

Quite what Ricardo Osorio was thinking when he played a square pass to the feet of Gonzalo Higuain is unclear, but it was a gift the Real Madrid striker readily accepted, coolly dragging the ball around the grounded Perez before side-footing into the empty net for his fourth goal of the tournament.

Even with the best part of an hour remaining, it was difficult to envisage Mexico finding a way back into this match, and Argentina could have been out of sight altogether by half-time had Higuain not headed wastefully wide with the goal at his mercy. Maradona’s men are capable of scoring at any time though, and from any situation – as Carlos Tevez proved six minutes into the second half.

The Albiceleste No11 benefited from a fortuitous break 25 yards from goal, but there was no luck involved in what followed, with Tevez lashing an unstoppable drive into the top-right-hand corner for one of the goals of the tournament. Mexico must have realised the game was up at this stage, but it was to their credit that they continued to attack with conviction, and they should have pulled a goal back on 63 minutes when Javier Hernandez headed over when it seemed easier to score.

The Manchester United-bound youngster made amends with 19 minutes remaining, however, brilliantly turning Martin Demichelis on the edge of the box before rifling a stunning left-foot shot into the roof of the Argentinian net. It would prove scant consolation for the crestfallen Mexicans, but while El Tri return home with their dreams dashed, Argentina can begin plotting revenge against some familiar foes.

 http://www.fifa.com/worldcup/matches/round=249717/match=300061502/index.html
 

Germany's youthful side delivered a striking statement of intent by overwhelming old rivals England 4-1 through goals from Miroslav Klose, Lukas Podolski and Thomas Muller (2).
 

Germany's youthful side delivered a striking statement of intent by overwhelming old rivals England 4-1 in Bloemfontein to take their place in the last eight of the FIFA World Cup™.

Joachim Low's side built a two-goal lead through early goals from Miroslav Klose and Lukas Podolski and although Matthew Upson reduced the deficit before the break, the Germans made sure of their quarter-final place when Thomas Muller concluded two lightning breakaways with a quick-fire double midway through the second half. While Germany can look forward with confidence to a quarter-final meeting with Argentina or Mexico, England will go home to lick their wounds and reflect on yet another FIFA World Cup defeat by their old nemesis.

It was a lapse of concentration which allowed Germany to take the lead in the 20th minute, the goal coming after a spell of prolonged England possession. Manuel Neuer's long goal-kick upfield should have been dealt with by England’s central defenders, but Klose, back from suspension, got between John Terry and Upson, outmuscling the latter before poking the ball past David James with his outstretched right boot.

While having plenty of the ball, England were creating little in the way of genuine scoring opportunities, with only a Gareth Barry shot from distance which went straight at Neuer. Indeed, Germany should have doubled their advantage on the half-hour when Sami Khedira combined well with Muller to set up Klose, who fired straight at James. Yet Die Nationalelf did not have to wait too long for their second goal as Muller floated a delightful ball into the path of the unmarked Podolski. With England's defence stretched, the Cologne man had the time to recover from a poor first touch and produce a left-footed finish that squeezed through the legs of the goalkeeper and just inside the far post.

England pulled a goal back in the 37th minute when a short Lampard corner from the right was played to Gerrard who crossed into the box. Upson, atoning for his earlier error, rose highest above the Germany defence and with Neuer stranded, powered a header into the net. Meetings between these two sides often provide talking points and this one's came 60 seconds later when Lampard's shot from the edge of the box struck the underside of the crossbar and bounced down, with the referee ruling the ball had not crossed the goalline.

England started the second half strongly with Gerrard hitting a right foot shot just wide in the opening minutes and Lampard rattling the crossbar with a free-kick 30 yards from goal. However, Germany increased their advantage in the 67th minute through a counter-attack. Lampard's free-kick hit the German wall and, with England having committed men forward, they were left exposed as Schweinsteiger broke quickly before playing a delightful ball for Muller, who had started the breakaway, to fire past James.

Germany's fourth was more or less a carbon copy of their third. With England deep in their opponents' half, searching for a way back into the game, Germany won possession on the edge of their box and sprayed the ball to Ozil on the left. The midfielder outpaced Barry and played in Muller to sidefoot home from close range. England, to their credit, never gave up and only a fine one-handed save by Neuer from Gerrard stopped them from reducing their deficit – the heaviest in their FIFA World Cup history.

http://www.fifa.com/worldcup/matches/round=249717/match=300061501/summary.html

 "We could be about to see history made here in Bloemfontein. England have never lost a FIFA World Cup match by a margin of more than two goals. Their biggest defeats were 4-2 to Uruguay in 1954 and 3-1 to Brazil in 1962."

อินทรีโคตรดุ ถลุงสิงโตเละ 4-1 ลิ่ว 8 ทีม  รอชนจังโก้-ฟ้าขาว

JOHANNESBURG, SOUTH AFRICA - JUNE 20: Elano of Brazil scores his team''s third goal past Boubacar Barry of Ivory Coast during the 2010 FIFA World Cup South Africa Group G match between Brazil and Ivory Coast at Soccer City Stadium on June 20, 2010 in Johannesburg, South Africa. (Photo by Richard Heathcote/Getty Images)

A general view during the 2010 FIFA World Cup South Africa Group A match between Uruguay and France at Green Point Stadium on June 11, 2010 in Cape Town, South Africa.
 

2010 FIFA World Cup South Africa™